„Przeznaczenie dusz” (oryg. Destiny of Souls, 2000) to druga książka dr. Michaela Newtona i bezpośrednia kontynuacja bestsellerowej „Wędrówki dusz”. Zawiera około 70 nowych relacji z sesji hipnozy, w których klienci opisują doświadczenia „pomiędzy wcieleniami”. O ile pierwsza książka kreśliła ogólną mapę „świata dusz”, o tyle druga wchodzi w szczegóły: grupy dusz, przewodnicy, „miejsca” nauki i odpoczynku, sposób wybierania kolejnego życia. Dla wielu czytelników to właśnie „Przeznaczenie dusz” jest najbogatszą pozycją całej serii.
Skąd wzięła się druga książka
Po sukcesie „Wędrówki dusz” (1994) do Newtona trafiały setki nowych klientów, a z nimi nowe relacje. Sześć lat dokumentowania kolejnych sesji pozwoliło mu zajrzeć w obszary, które w pierwszej książce były ledwie zarysowane. „Przeznaczenie dusz” to efekt tej pracy: grubszy, bardziej szczegółowy tom, uporządkowany tematycznie, nie chronologicznie.
O czym jest „Przeznaczenie dusz” — główne wątki
- Więzi między duszami — jak w relacjach klientów wyglądają „rodziny dusz”, spotkania ze zmarłymi bliskimi i sposoby, w jakie dusze „dają znać” żyjącym.
- Grupy dusz i role — pogłębiony opis wspólnot, w których dusze — według relacji — uczą się razem przez wiele wcieleń.
- Przewodnicy i „rada starszych” — więcej o postaciach, które pojawiają się niemal w każdej sesji LBL.
- Struktura świata dusz — „miejsca” regeneracji, nauki i twórczości, opisywane przez klientów zaskakująco zbieżnie.
- Wybór kolejnego życia — rozbudowany obraz „planowania” wcielenia: ciała, okoliczności i lekcji.
Wszystkie te motywy omawiamy szerzej (i z kontekstem) w artykule Świat dusz według Michaela Newtona.
Wątki, których nie było w „Wędrówce dusz”
To, co wyróżnia drugą książkę, to szczegóły, na które w pierwszej nie starczyło miejsca. Klienci opisują m.in. sposoby, w jakie zmarli „dają znać” bliskim — sny, poczucie obecności, znaczące zbiegi okoliczności — co czyni tę część szczególnie poruszającą dla osób w żałobie. Pojawiają się też relacje o „zajęciach” dusz między wcieleniami: nauce, twórczości, opiece nad innymi; o duszach na różnych etapach rozwoju i o tym, jak wygląda praca z przewodnikiem „od kuchni”. Newton porządkuje te wątki tematycznie, dzięki czemu książka działa niemal jak encyklopedia świata dusz — do czytania rozdziałami, nie tylko od deski do deski.
Jak czytać serię Newtona po kolei
- 1. „Wędrówka dusz” (1994) — mapa podstawowa; zacznij tutaj.
- 2. „Przeznaczenie dusz” (2000) — pogłębienie wszystkich wątków; najbogatszy tom.
- 3. „Życie między wcieleniami” (2004) — strona metodyczna: jak prowadzi się sesję.
- 4. „Wspomnienia z wędrówki dusz” (2009) — relacje zebrane przez terapeutów Instytutu Newtona.
„Wędrówka dusz” czy „Przeznaczenie dusz” — od której zacząć?
Zasada jest prosta: zacznij od „Wędrówki dusz” — jest krótsza, przystępniejsza i buduje podstawową mapę pojęć. „Przeznaczenie dusz” czyta się najlepiej jako tom drugi: zakłada, że pojęcia takie jak grupa dusz czy przewodnik już znasz, i dopiero wtedy w pełni pokazuje swoją głębię. Jeśli natomiast interesuje Cię strona metodyczna — jak prowadzi się sesję — właściwym wyborem będzie trzecia książka, „Życie między wcieleniami” (2004); całą serię porządkujemy na stronie Książki dr. Michaela Newtona.
Jak czytać tę książkę mądrze
Tak samo jak całą serię: jako zapis subiektywnych doświadczeń, nie podręcznik faktów. Relacje z hipnozy są rekonstrukcją — ich siłą jest spójność między niezależnymi osobami i znaczenie, jakie niosą (ukojenie w żałobie, mniejszy lęk przed śmiercią, poczucie sensu). Newton nie przedstawiał ich jako dowodu naukowego i my również tego nie robimy — o sporze wokół natury takich wspomnień piszemy w przewodniku po regresji.
Od książki do doświadczenia
Jeżeli po lekturze poczujesz, że chcesz zobaczyć ten materiał „od środka” — droga jest ta sama, co po „Wędrówce dusz”: zrozum metodę (Czym jest LBL), przygotuj się do sesji i wybierz sprawdzonego praktyka z naszej listy zweryfikowanych praktyków.
Krótko na koniec
„Przeznaczenie dusz” to najbogatszy opis „świata dusz” w dorobku Newtona — 70 relacji, które pogłębiają wszystko, co „Wędrówka dusz” tylko zarysowała. Czytana z otwartością i krytycznym myśleniem, pozostaje jedną z najciekawszych pozycji o doświadczeniach „pomiędzy wcieleniami”, jakie kiedykolwiek spisano.
Tekst ma charakter informacyjny. Treść książek opisuje doświadczenia subiektywne i nie stanowi twierdzeń medycznych ani naukowych.